" Mijn werk uitleggen kan ik niet. Beeldende kunst heeft zijn eigen specifieke taal, die kun je niet terugbrengen tot woorden, tot een constructie die geen geheimen mag hebben".

De alles omvattende opvatting van Simons is dat zijn werk beeldend moet zijn, zich optimaal in de beeldtaal moet uitdrukken.
Dit betekent voor hem dat het uitgangspunt bij een nieuw werk  altijd de middelen zijn waaruit een werk wordt opgebouwd. Een werk begint zogezegd bij zichzelf, zijnde de beeldmiddelen vorm, kleur, het vlak, de lijn, maar ook ruimte, maatvoering en zeggingskracht van de gekozen materialen.
Hier vanuit werkende groeit het kunstwerk naar betekenis en inhoud.

Simons zegt:" omdat het materiaal door mijn handen gaat, wordt het mijn verhaal. Tijdens het werkproces reageer ik op wat er in het werken met de beeldmiddelen gebeurt, waardoor mijn inhoudelijke invloed groeit op het werk en z'n betekenis.
Ik begin nooit met een rationele gedachte, een filosofische overweging of een maatschappij- kritische mening. Ik ben een "Beobachter" van mijn tijd, ik observeer, neem dingen waar, maar benoem ze niet. 
Ik geef de mogelijkheid tot beleving en associëren, zonder verklarend te zijn. Het werk krijgt dan ook geen éénduidige betekenis.