Ruud Simons laat zich ondanks de huidige "overkill" aan informatie en indrukken via de moderne media, niet verleiden tot eenzelfde overdaad aan beeldinformatie.
In het gebruik van elementaire beeldelementen en abstracte beeldtaal vraagt hij de kijker op zoek te gaan naar zijn of haar eigen betekenis in het werk.
Simons geeft in zijn werk geen houvast vanuit de ons bekende werkelijkheid.
" Geen schouder, geen glas water op een tafel, geen zichtbare tranen".

Door het ongrijpbare in de betekenis en het uitblijven van verklarende woorden zijn we volledig aangewezen op het werk zelf en wordt abstractie kunst op z'n kwetsbaarst. De betekenis van zijn werk ligt bij de kijker, niet in de herkenbaarheid van de vorm.