Wij zijn in staat om aan abstracte vormen, gevoelens en gedachten te verbinden die weer nieuwe associaties oproepen.

Simons zegt:" In de abstractie ontneem ik de dagelijkse werkelijkheid z'n uiterlijke verschijningsvorm".

De inhoud van een werk wordt niet meer aangereikt door visueel herkenbare, in woorden benoembare onderwerpen: we kunnen het kunstwerk niet meer vergelijken met de zichtbare wereld.
De ons bekende structuren van " herkennen" en " benoemen" van vorm en beeld, voldoen niet meer. Om grip te krijgen op abstracte beeldtaal moeten we onze indrukken "herstructureren" om te komen tot een nieuwe ervaring.

Het verbeelden van deze nieuwe structuren in een andere werkelijkheid is voor Simons een belangrijke drijfveer. Hij verbeeldt niet meer het benoembare, maar het ervaarbare.